gevonden paden, verloren zielen.

Op een eenzame maandagavond scheen de maan hoog en vol door de wolken heen. Bij nachtegaal schreeuwde de jonge mejuffrouw om Noodkreet, geen mens noch dier die haar kon horen schreeuwen! Bang, eenzaam en veronderstellend op zoek naar hulp!

Doelloos op zoek naar eten, om te voeden voor haar en haar zoon, verdwenen in niemands land. Hoog in de gebergte waar geen mens haar kan horen.

Een tent gebouwd van bladeren, takken en Touw, geen bescherming tegen de roofdieren noch regen en kou. Dagen met geen water of eten. Donderdagmiddag hoort de mejuffrouw geluid komen uit het diepe zicht van veiligheid. Beschermend neemt ze haar 4 jarige zoon in haar armen en verstopt hem in hun tent. Opzoek naar de geluid, oren gespitst voor elke ruis. Zou het eindelijk hun zijn, hen die haar en de zoon zoeken of zou het een dier zijn. Voor eten en in hoop dat ze het overleven.

Later in de dag was zij nog steeds opzoek naar het geluid.

Heldere Lucht die de volle maan laat zien schijnen, vol kracht met energie door de ogen van het kind reflectie laat verdwijnen.

Helderheid in de glas van de diamant, die rijkt naar morgen dag. Zonlicht die haar hoop gaf om te vechten voor nieuwe nacht. Kijkend in haar zoons ogen, daar zag zij haar fouten die ze gemaakt had in haar jongere macht…

Ogen gesloten en zij zag de beelden voorbij flitsen als sterren in de nacht. Geld die haar rijk maakte met haat. Elk mens met sieraad die zij naar haar toe heeft gesmacht.

Verscheurd in haar uniform kon zij haar tranen niet meer opdrogen, traan bij traan die breekt als vuur onder glas. Niets kon haar breken of van weerhouden om haar zoon te zien leven in haar ogen!

Diepdenkend kijkt ze rond om haar heen, krekels die ze hoort tjirpen, vogels die voor haar zingen “voluit spreken de vogels; geen pad die je ziet, is een open veld die je los liet”!

Zaterdag morgen, liet de ziel zichzelf los van het verharde steen. Geen man in de lichaam die haar kon beschermen. Krachteloos gaf ze haar laatste ademhaling uit met woorden tegen haar zoon!

Zon hoog in de noorden schijnend op het kind, hij zijt geboren met door bloedend gedachten diep in de herfstwind.

 Voetstappen die stampen naast de mejuffrouw, een man met een fles rijkt uit naar de kind en voedt hem!

Niet zichtbaar voor de ogen.

de natuur groei, sterk als de bloei, bloeien , zo sterk als de plant. Ogen beeldend van verdriet, zoon zo sterk als een gele Margriet! Gestrikt als een schoenveter los van de wereld staat de man sterk in zijn schoen, zon en maan die verdwijnen als je laatste genoten nachtzoen! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s